0

kexatze

iz. kexatu aditzari dagokion ekintza.

kexu

1 iz. Kexa. Maiteenaren gal-kexua.

2 iz. Larritasuna, urduritasuna; haserrea. Kexuaren kexuz, ezin gehiago egonez.

3 adb. Urduri; haserre. Anitzetan kexu dabil gizona, desiratzen duen gauzaren ondoan. Emaztea kexu dut, etxera joan ez naizelako. Bazterrak kexu eta beldur. Lehen aldian baino bortizkiago, kexuago, oihu bera entzuten dut berriz ere.

4 adj. Erraz urduritzen edo haserretzen dena; urduri edo haserre dagoena. Gizon kexua zen, ele gutxikoa. Itsaso kexua.

kexu izan 1 da ad. Kezkatuta egon, urduri izan. Arras kexu dira laborariak, aroa sobera idorra dela. Ez izan, beraz, biharkoaz kexu.

2 da ad. Haserre izan. Biziki kexu zen aita.

3 da ad. Kexatu. Nahi duzuna izanik ere, zu beti kexu zara.

kexu-kexua 1 adb. Ipar. Larri, urduri. Auzoko etxekoandre bet-betan alditxarturik, kexu-kexua zihoan medikua.

2 adb. Ipar. Haserre. Bat-batean kexu-kexua jarri zen itsasoa, hainbesteraino, non uhinek estalia baitzeukaten ontzia.

kexuz 1 adb. Kexaka. Odoletan kexuz zeuden beste bi lapurrak ostikoka bota zituen tranbiatik polizia ohiak. Urrundik natorkizu, kexuz, nekatuta.

2 adb. Larritasunez, urduritasunez. Kexuz ezin nagoke.

3 adb. Haserre. Nehor ez zaiola heltzen laguntzera, kexuz eta haserrez hor lotzen da bera.

kexuka

adb. Kexua adieraziz, kexua adierazten. Ik. kexaka. Ez naiz kexuka hasiko. Baina bera ez da beti kexuka eta koplaka dabilen horietakoa.

keynesianismo

iz. J. M. Keynes ekonomista britainiarraren teorietan oinarritzen den politika ekonomikoa, bereziki krisi garaietan edo atzeraldi ekonomikoa gertatzen denean, estatuak, zergen edo diru politiken bidez, merkatuan eragitea proposatzen duena. Neoliberalismoak keynesianismoaren lekua hartu zuenean zalantzan jarri zuen estatuaren esku-hartzea.

keynestar

1 adj. Keynesianismoarena, keynesianismoari dagokiona. Politika keynestarrek ezin izan zioten langabeziari eutsi.

2 iz. Keynesianismoaren jarraitzailea. Oraindik keynestar askotxok uste du aurrezkiek inbertsioa eragiten dutela.

kezka

iz. Gogoa asaldatzen duen burutapena edo arazoa. Ik. kezkabide; ardura1 3. Hautatu beharrak sortzen dituen kezkak. Kezka handia, larria. Ez du hark etorkizunaren kezkarik. Ezeren kezka gabe. Eta hor datza ene kezka: noiz, non eta nola? Nekearen nekez irabaziak galtzen utzi ditugu, batere kezkarik gabe. Badirudi gure gramatikariek ez dutela beste kezkarik, kontu hau azaltzea baizik. Beste zerbaitek piztu dizkigu horrekiko kezkak. Bihotz bat kezkaz betea. Kezka eta beldur horietatik behin betiko ateratzeko. Kezkak eta zalantzak uxatzeko. Kezka sartu dit sorgin kontu horiekin.

kezka eman dio ad. Kezkatu. Bada zor bat guri kezka eman behar diguna.

kezka gabeko adj. Kezkarik gabea. Kezka gabeko bizitza.

kezkaz adb. Kezkaturik. Ik. kezketan. Baina bakerik ezin du lortu kezkaz dagoen barrenak.

kezketan adb. Kezkaturik, kezkaz. Euskararen etorkizunaz kezketan dabiltza. Ez egon kezketan.

kezkabide

iz. Kezkatzeko zergatikoa edo arrazoia; kezka sortzen duen gauza. Gure oraingo kezkabideak hitz kontukoak dira gehienbat. Kezkabide da hori askorentzat.

kezkagarri

adj. Kezka sortzen duena, kezkarazten duena. Arazo kezkagarria. Txetxeniako egoera kezkagarria da. Bere hitzetan, egungo datuak oso kezkagarriak dira.

kezkaldi

iz. Kezka; kezkaz beteriko aldia. Ez didak kezkaldi txarra eman!

kezkarazi, kezkaraz, kezkarazten

du ad. Kezkatzera behartu. Emakume bat kezkaraziko lukeen bihozkada. Bere herritarrak euskararen egoeraz kezkarazteko.

kezkati

1 adj. Erraz kezkatzen dena, kezkatzeko joera duena. Kezkatia zen gaztetan.

2 (Adizlagun gisa). Kezkaz beterik. Ik. kezkatsu 2. Zaitegi zalantzan edo kezkati aurkitzen dut liburu honetan. Kezkati eta urduri zebilen.

kezkatsu

1 adj. Kezkaz betea. Xalbadorren begi eta bihotz kezkatsua. Hilerriko bake kezkatsua. Gizon urduri eta kezkatsua.

2 (Adizlagun gisa). Ik. kezkati 2. Hara eta hona zebilen kezkatsu.

kezkatu, kezka/kezkatu, kezkatzen

da/du ad. Burutapen edo arazoren batek gogoa asaldatu. Ik. arduratu; grinatu 2; artegatu; axolatu. Etorkizunaz kezkatzen ez dena. Estiloaz kezkatzen ez diren idazleak. Ez ziren askorik kezkatu hizkuntza lantzen. Mundua kezkatzen duten auziak. Galdera batek kezkatu nau behin baino gehiagotan. Lorik lasaiena kezkatuko ez duten haur ametsak. Foruen gainbeheraz kezkatuentzat.

keztatu, kezta, keztatzen

da/du ad. Ketu. Urdekia ongi keztatu, usteldu gabe begiratzeko. Erlategia belarrez keztatu eta abao hutsak kendu.

kg

kilogramo-ren nazioarteko sinboloa.

khakasera

iz. Khakasian mintzatzen den hizkuntza.

khantiera

iz. Khanty Mansin mintzatzen den hizkuntza.

khartumdar

1 adj. Khartumgoa, Khartumi dagokiona. Khartumdar polizia.

2 iz. Khartumgo herritarra.

khi

iz. Alfabeto grekoko hogeita bigarren letra (χ, Χ).

khmerera

iz. Kanbodian mintzatzen den hizkuntza.

kHz

kilohertz-en nazioarteko sinboloa.

kibbutz

iz. Israelgo nekazari landetxe kolektiboa. Galileako kibbutzetan.

kibizta

iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, kibizta-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, hitz hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. begizta].

kide

1 iz. Norbaitentzat edo zerbaitentzat, sail, multzo edo elkarte bereko pertsona edo gauza. Ik. lagun. Gezurtiak gezurtiekin, alferrak alferrekin, hots, kideak kideekin. Gainekoak, kideak eta azpikoak. Ez zen sekula Darwinen eta kideen iritzien alde agertu. S eta z-ren kide gogorrak ts eta tz dira. Gaztelaniazko lunes eta martes-en euskal kideak. Borondatez eta gogoz kide direnak. Axularrek liburua bere elizgizon kideentzat egin zuen.

2 iz. Elkarte, bazkun, batzorde edo kidekoren bat osatzen duten pertsonetako bakoitza. Ik. bazkide; batzordekide. Administrazio kontseiluak hamazazpi kide ditu orain.

3 iz. (Ezezko esaldietan). Berdina, parekoa. Nahiz esku-huska nahiz larruz, ez baitu kiderik.

kidego

1 iz. Kidetasuna. Herrien arteko kidegoa.

2 iz. Elkartea, kideen multzoa. Nafarroako polizia-kidegoak.

kideko

1 adj. Kidea dena. Kideko egoerak.

2 iz. Kidea. Bakoitzari bere kidekoa hautatuz. Izaki hau da bakarra, kidekorik ez duena.

3 iz. Adin berekoa. Ez dut deus esango neure kideko eta zaharragoen kontra.

kidekotasun

iz. Kidekoa denaren nolakotasuna, kidetasuna.

kider

iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, kider-ek euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, forma hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. gider; kirten].

kidetasun

1 iz. Kideen artean dagoen harremana edo lotura. Xedeen eta bitartekoen arteko kidetasuna. Gure gogoak nahi duenaren eta biziak eskaintzen dionaren artean ez dagoela kidetasunik. Estua zen lagun bien arteko kidetasuna.

2 iz. Hizkuntzez mintzatuz, ahaidetasunak, hurbiltasunak edo tipologiak eragindako antzekotasuna. Mitxelenak euskararen apartekotasuna inolako ezbairik gabe aldarrikatu zuen arren, mende luzeetan zehar berarekin harremanetan izan diren beste hizkuntzekiko kidetasun estuak ere argi eta garbi aitortu zituen.

kidetsu

adj. Ia kidea, gutxi gorabehera kidea. Maitasun bertsoetan, biak elkarren kidetsu ziren. Pilotan, garaitasun kidetsukoak ziren bi taldeak.

kidetu, kide/kidetu, kidetzen

da/du ad. Kide bihurtu edo egin. Ez bila kidetzea zu baino goragokoekin.

kidetza

1 iz. Kidetasuna. Odol kidetzarik gabeko familia handi bat.

2 iz. Elkarte, erakunde edo alderdi politiko bateko kide izatea. Ik. filiazio 2. ETAko kidetza leporatzeko epaileak zer irizpide erabili dituen azaldu zuen.

kiebra

iz. Heg. Herr. Porrota.

kiebra egin Kiebra jo. Ik. molokot egin; kilimon egin.

kiebra jo Lantegi, fabrika edo kidekoez mintzatuz, porrot egin. Banku-sistema nazionalak kiebra jotzeko arriskupean geratzen dira.

kievtar

1 adj. Kievkoa, Kievi dagokiona. Kievtar enpresaburua.

2 iz. Kievko herritarra.

kigaliar

1 adj. Kigalikoa, Kigaliri dagokiona. Kigaliar kantaria.

2 iz. Kigaliko herritarra.

kikara

iz. Kafea, tea, kamamila eta beste zenbait edari hartzeko erabiltzen den ontzia, katilua baino txikiagoa eta kirten bakarra duena; ontzi horren edukia. Kafe kikara: kafe hutsa hartzeko erabiltzen den kikara txikia. Te kikaretan. Kikara bat kafesne.

kikil

1 adj. Adore gutxikoa, ezeri aurre egiteko gauza ez dena. Mairu kikilak lasterka joan ziren.

2 (Adizlagun gisa). Kikildurik. Merkatariak, izuturik, kikil erantzun dio.

kikildu, kikil/kikildu, kikiltzen

1 da/du ad. (Hotzak) uzkurtu. Neguko hotzik gogorrenak ez gaitu kikiltzen. Hotzak kikildurik.

2 da/du ad. Adorea galdu edo kendu, ezeri aurre egiteko gauza ez dela gertatu. Emakume bikain haren aurrean ez zen berehalakoan kikildu. Egintzek ikaratzen ez dutena ez dute kikiltzen hitz hutsek.

3 (Partizipio burutua izenondo gisa). Gudarien esku kikilduetatik armak eroraraziz. Sendotzen ditu beldurti eta kikilduenak.

kikilgarri

adj. Kikiltzen duena. Hotz kikilgarria.

kikirriki

iz. Oilar gaztearen oihua edo kantua.

kikongo

iz. Kongo eta Angolako basoetan mintzatzen den hizkuntza.

kila

iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, kila-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, forma hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. gila].

kilate

1 iz. Heg. Perlak eta harribitxiak pisatzeko erabiltzen den masa-unitatea, 200 mg-ren baliokidea dena.

2 iz. Heg. Nahastura baten urre proportzioa neurtzeko unitatea, nahasturaren 1/24 adierazten duena. 24 kilateko urrea.

kili

iz. Bizk. g.er. Kili-kilia, kilika.

kili egin iz. Bizk. Kili-kili egin. Txakur zaharrari kili egiten dio katutxo jaioberriak.

kilika

1 iz. Larruazalean egindako ukaldi arin eta errepikatuez gorputzean eragiten den zirrara, irria ekartzen duena. Ik. kilima; kili-kili. Kilikak irri eragiten du.

2 iz. Gorputzaren edo gogoaren susperraldia; susperraldi horren ondorioa. Gai zaharra izan arren, berriaren azkura eta kilika sumatuko duzue. Begiratu hark, haatik, ez zion kilikarik eragin.

3 adj. Ipar. Irudikorra, erraz haserretzen edo mintzen dena. Ez ezazu kitzika, franko kilika baita. Pairu gutxikoa eta kilika da. Euskara hain uzkur eta kilika bada, apaizek dute horretaratua.

4 adj. Ipar. Kilikorra. Gazteak larrua kilika du eta bihotza beratz.

kilika egin dio ad. Kilikatu. Alargun gazteek, beren jantzi beltzez, gizonen lizunkeriari kilika egiten diote.

kilikabera

adj. Kilika, kilikorra.

kilikadura

iz. Kilika. Nola garaitzen zituen haragiaren tentazioak, gutiziak, kilikadurak...

kilikagarri

1 adj. Kilikatzen edo kitzikatzen duena. Ik. kilikari. Kilikagarria zen gizon haren itxura. Gaztea eta kilikagarria zen harekin jokoan ari zen emakumea. Isilpeko gauzak dira kilikagarrien.

2 (-en atzizkiaren eskuinean, artikulurik eta kasu markarik gabe). Begien kilikagarri da esku-erakutsi hori.

3 (Adizlagun gisa). Apain eta kilikagarri zihoazen neskatxak.

4 iz. Kilikatzen duen gauza. Kilikagarri bat behar du.

kilikari

adj. Kilikatzen edo kitzikatzen duena. Ik. kilikagarri.

kilikatu, kilika/kilikatu, kilikatzen

1 du ad. Larruazalean egindako ukaldi arin eta errepikatuez irria ekartzen duen zirrara eragin. Ik. kilika egin. Ez dira haur xumeak kilikatu behar.

2 da/du ad. Gorputzaren edo gogoaren susperraldi bat eragin; eragin horren ondoriozko egoeran gertatu. Ik. ernatu; kitzikatu. Bihotza kilikatzen duten gutiziak. Lore usain batek kilikatu zizkidan burmuinak. Zintzurra kilikatzen duen egarria. Goseak kilikaturik. Irabaziaz kilikaturik. Hegoalde lehorrak ez zuen Baroja askorik kilikatzen. Emakume haren aldetik igarotzen zela kilikatu zen.

kilikatzaile

adj. Kilikaria, kilikagarria.

kiliki

iz. Iruñeko jaietan ateratzen den buruhandia, buruan hiru puntako kapela daramana. Erraldoiak, kilikiak, buruhandiak eta zaldikoak udaletxetik aterako dira.

kili-kili

iz. Kilika. Eztarriko kili-kilia. Gurari berrien kili-kilia kolkoan.

kili-kili egin dio ad. Ik. kilika egin; kilikatu. Artzain-jantziak kili-kili egiten zidan gorputzean. Itxaropen izpi batek egin zidan kili-kili golko barruan.

kili-kolo

adb. Koloka. Galtzadako harlauzak kili-kolo daude.

kilikor

adj. Kilikei sentibera dena. Ik. kilika 4. Gure andrea irrikor, iztartean kilikor (esr. zah.).

kilima

iz. Gip. Kilika. Ik. kili-kili. Kilima bizi arina sentitzen dut nire hamar hatzen puntan.

kilima egin dio ad. Ezin nion barre egiteari utzi, zerbaitek kilima egingo balit bezala. || Oin edo beso azpietan kilimak egiten zizkion. Mutil joranak aurreneko kilima goiztiarra egin dio dagoeneko bihotzean.

kilimaka

adb. Gip. Kilimak egiten, kilimatzen. Kilimaka hasi zaio.

kilimakor

adj. Gip. Kilikorra.

kilimatu, kilima/kilimatu, kilimatzen

da/du ad. Gip. Kilikatu. Nori, haurtzaroko oroipenek bihotza kilimatu ez diote? Erromara joateko gogoak ere kilimatu gaitu behin baino gehiagotan. Mutikoaren txima gorriek aurpegia kilimatzen zioten.

kilimon egin

du ad. (nor osagarririk gabe). Bizk. Porrot egin.

kilimusi

iz. g.er. Agur egiteko keinu gehiegizkoa. (Batez ere pluralean erabiltzen da). Irrigarri ziren kilimusietan hasi zen.

kilker

iz. Intsektu beltza edo marroi iluna, gaineko hego gogortuak igurtziz hots zoli eta beti-batekoa ateratzen duena (Gryllidae). Kilkerren jarduna. Kilkerra zulotik ateratzen den bezala.

kilo1

iz. Kilogramoa. Hirurogeiren bat kilo pisatuko zituen. Kilo bat gerezi erosi zuen. Kilo haragi bakoitzeko, hogei pezeta galduz. Berrehun kiloko harria. Kilo erdia.

kilo2

iz. Ipar. Gorua. Ardatza eta kiloa utzi gabe. Amatxo ari zaigu kiloa harturik iruten. Kilo lanetan. Kilo estalkia.

kilo3

iz. Med. Esnearen itxurako likido alkalinoa, kimoa hesteetan eraldatzetik sortzen dena.

kilobit

iz. Inform. Informazio unitatea, sistema hamartarraren edo bitarraren arabera, 1000 biten edo 1024 biten baliokidea dena (kb).

kilobit segundoko Inform. Datuen lekualdatzearen abiadura neurtzeko erabiltzen den unitatea.

kilobyte

iz. Inform. Informazio unitatea, sistema hamartarraren edo bitarraren arabera, 1000 byten edo 1024 byten baliokidea dena (kB). Nahi adina fitxategi bil daitezke, baina fitxategi batek, gehienez, 500 kilobyte eduki ditzake.

kilogrametro

iz. Fis. Lan- eta energia-unitatea, 9,81 jouleren baliokidea dena.

kilogramo

iz. Masa-unitatea, mila gramoren baliokidea (kg). Kilogramo bateko masari eusteko indarra.

kilogramo indar Indar unitatea, lurrak kilogramo bateko masari eragiten dion erakarpen indarra adierazten duena. Ik. kilopond. Lagin horrek, erresistentzia handienekoa izaki, 29,7 kilogramo indar jasan zuen.

kilogramo metroko Dentsitate lineala neurtzeko unitatea (kg/m).

kilogramo metro kubikoko Kilogramo metro kuboko.

kilogramo metro kuboko Dentsitatea neurtzeko unitatea (kg/m3).

kilohertz

iz. Fis. Maiztasun unitatea, mila hertzen baliokidea dena (kHz).

kilohm, kiloohm

iz. Fis. Erresistentzia elektrikoaren unitatea, mila ohmen baliokidea dena (kΩ).

kilojoule

iz. Fis. Lan- eta energia-unitatea, mila jouleren baliokidea dena (kJ).

kilokaloria

iz. Beroa neurtzeko erabiltzen den unitatea, mila kaloriaren baliokidea dena (kcal). 7.000 kilokaloria har ditzakete ikatz kubo horiek.

kilolitro

iz. Edukiera-unitatea, mila litroren baliokidea dena (kl).

kilometro

iz. Distantzia-neurria, mila metroren baliokidea (km). Eremua kilometro bat luze eta ehun metro zabal zen. Handik 72 kilometrora. Hirugarren kilometroan. Hiruzpalau kilometro banituen oinez egiteko. Bost kilometroko bidea. Ehun kilometro orduko.

kilometro karratu Kilometro koadroa.

kilometro koadro Eremu neurria, milioi bat metro koadro edo ehun hektarearen baliokidea dena (km2). Hamar mila kilometro koadroko eremua.

kilometro orduko Abiadura-unitatea, 1/3,6 metro segundokoren baliokidea dena (km/h). Batez beste, 47 kilometro orduko egin ditugu. Tenperaturak ez du aldaketa nabarmenik izango eta haizeak orduko 90 kilometroko abiadura izan dezake.

kilopond

iz. Indar unitatea, lurrak kilogramo bateko masari eragiten dion erakarpen indarra adierazten duena. Ik. kilogramo indar. Bi indarren aplikazio-puntuen arteko distantzia 20 cm-koa dela jakinda, kalkula ezazu indarren balioa, newtonetan eta kilopondetan.

kilovolt

iz. Elektrizitate tentsioa neurtzeko unitatea, mila volten baliokidea dena (kV).

kilowatt

iz. Potentzia-unitatea, mila watten baliokidea dena (kW).

kilowatt-ordu Lan- edo energia-unitatea, 1 kilowatteko potentziak ordu batean sortzen edo kontsumitzen duen energia adierazten duena (kWh). Hilero gehienez 70 zentimo aurreztera irits liteke 266 kilowatt-ordu gastatzen dituen etxebizitza bat.

kima1

1 iz. Kimua. Sagarrondoak kima berriak atera ditu.

2 iz. Abarra. Pago eta haritzak, adar bakoitzean, kima bakoitzean, elur zerrendaz apainduak.

kima2

iz. Zaldiek eta beste zenbait aberek lepogainean duten zurden multzoa. Lehoiaren kima.

kimaketa

iz. Kimatzea. Ik. inausketa.

kimatu, kima/kimatu, kimatzen

1 du ad. Inausi; adarrez mintzatuz, hostoak kendu. Azpiko adarrak kimatu. Mahastiak kimatzen. Sagarrondoa kimatu behar dugu. || Hostoak kimatu.

2 da ad. Landare bati kimu berriak atera, kimu berriak sortu. Ik. altsumatu; ernaberritu; aihendu; muskildu; aldaxkatu. Nire hilobi gainean hasi da kimatzen kardua.

kimatzaile

iz. Kimatzen duen pertsona. Ik. inaustari.

kimatze

iz. kimatu aditzari dagokion ekintza. Langile bat hil da Hazparnen, kimatze lanetan ari zela.

kimera

1 iz. Greziako mitologiako munstroa, lehoi, ahuntz eta herensuge buruak zituena.

2 iz. Errieta, liskarra.

3 iz. Ametsa, lilura. Ik. txakur amets.

kimika

iz. Gaien propietate, osatze eta eraldatzeak aztertzen dituen zientzia. Fisika eta Kimika. Bizigabeen kimika. Kimika Nobel saria. Kimika-gaiak. Kimika-saioak. Kimika-industria. Kimika ikasi. Kimikako irakaslea. Kimikako liburuetan. Kimikako ikastaroa.

kimika ez-organiko Konposatu ez-organikoak aztertzen dituen kimika. Inoiz ez naiz saiatu kimika ez-organikoa menderatzen, eta kimika organikoaz dakidana oraindik ere nahiko zatikakoa da.

kimika inorganiko Kimika ez-organikoa.

kimika organiko Konposatu organikoak aztertzen dituen kimika. Kimika organikoaren alor aberatsa eta oso garrantzitsua da karboniloen kimika.

kimikari

iz. Kimikan aditua. Kimikari jakintsua.

kimiko

adj. Kimikari dagokiona. Erreakzio kimikoa.

kimikoki

adb. Kimikaren bidez; kimikaren aldetik. Oxigenoa ezinbestekoa da elikagaiak kimikoki deskonposatzeko.

kimioterapia

iz. Med. Gai kimikoen bidezko sendabidea, bereziki minbizia sendatzeko erabiltzen dena. Bi hilabete doi omen daramatza kimioterapian. Kimioterapia hartzea gogorra da, eta gogorragoak hurrengo ordu eta egunak. Kimioterapia-saioak.

kimo

iz. Med. Janarien digestio gastrikoaren ondorioz eratzen den likido lodi eta garratza.

kimono

iz. Japoniar jantzi luze eta mahuka-zabala, aurrealdea irekia duena eta gerriko bereziaz lotzen dena. Zetazko kimono hori batez jantzita.

kimu

1 iz. Landare bati ateratzen zaion abartxo berria. Ik. aldaxka; muskil1. Arte urtetsuari kimu berriak irteten zaizkion antzera. Malentxo, Zabaletako zuhaitz zaharraren kimu berri maitea.

2 iz. Kirol. Kirol mailen banaketan, 10-11 urteko kirolaria; adin horretako kirolariak hartzen dituen maila. 1999an jaiotako kimuen kategorian, berriz, 27 pilotari arituko dira.

kina1

iz. Heg. Tropikoetan hazten den zuhaitza, Rubiaceae familiakoa, azalean kinina duena (Chinchona sp.).

kina2

iz. Papua Ginea Berriko diru unitatea.

kinario

iz. Erromatarren garaiko zilarrezko dirua, denario erdi edo bost as balio zuena.

kinatu, kina/kinatu, kinatzen

du ad. Eragin, zirikatu. Ehiztariek txakurrak kinatzen dituzte.

kingstondar

1 adj. Kingstongoa, Kingstoni dagokiona. Kingstondar musika taldea.

2 iz. Kingstongo herritarra.

kingstowndar

1 adj. Kingstowngoa, Kingstowni dagokiona. Kingstowndar agintariak.

2 iz. Kingstowngo herritarra.

kiniela

iz. Heg. Apustu mota, kirol proba batzuetako emaitzak aldez aurretik asmatzean datzana. Kiniela noiz asmatuko zain.

Oharra: azken eguneraketa 2020-07-08

  • Euskaltzaindia - Real Academia de la Lengua Vasca - Académie de la Langue Basque
  • Plaza Barria, 15. 48005 BILBO
  • +34 944 158 155
  • +34 944 158 144
  • info@euskaltzaindia.eus
© 2015 Your Company. All Rights Reserved. Designed By JoomShaper