Euskaltzaindiaren Hiztegia

0

oti

iz. Intsektu hegalari eta jauzkaria, kolore arrekoa, oso jatuna, landetan kalte handiak egiten dituena (Fam. Acrididae). Otiz beteriko landak. Oti samaldak.

otin

1 iz. g.er. Gorrotoa.

2 iz. g.er. Arrastoa, aztarna.

otitis

iz. Med. Belarriaren hantura. Otitisik ez izateko lehortu ongi-ongi belarriak bainatu ondoren.

otoi

1 Zerbait eskatzen denean eskaria indartzeko erabiltzen den hitza. Ik. arren 4; mesedez. Zaude, bada, otoi, ene aldean, gau honetan. Ez, otoi, medikurik ekar. Otoi, Ama maitea, urrikal zakizkigu. Otoi, hel zakizkit.

2 iz. Otoitza. Done Mikeli otoia.

otoi egin 1 Arrenka eskatu, erregutu. Ik. otoiztu 1. Etxerakoan zure amari otoi egin nion etxean har nintzan.

2 Otoitz egin, errezatu. Ik. otoiztu 2. Sartzen da elizara otoi egitera.

otoika

1 adb. Otoitz eginez. Gure alde otoika ari dena.

2 adb. Erreguka.

otoitu, otoi/otoitu, otoitzen

du ad. Batez ere Zub. Otoiztu. Nola behar da Jainkoa otoitu?

otoitz

1 iz. Arima Jainkoarekin edo izaki espiritual batekin harremanetan jartzea, maitasuna edo ezagutza adierazteko, edo eskariren bat egiteko. Gogozko eta ahozko otoitza. Otoitz beroak, kartsuak. Jaunak entzun du ene otoitza.

2 iz. Otoitz egiteko erabiltzen den esapide edo esaldi saila. "Aita gurea" eta gainerako otoitzak. Goizeko otoitza. Meza Santuko otoitzak. Arrantzaleen otoitzak. Hileta otoitza. Otoitz hau ez da berdin esaten Bizkaiko herri guztietan. Ama Birjinari erraten dizkiozun otoitzik hoberenak.

3 iz. (Hitz elkartuetan, lehen osagai gisa). Otoitz liburua. Otoitz aulkia. Nire etxea otoitz etxea da.

otoitzean adb. Otoitz egiten. Otoitzean ari zela. Otoitzean egon ziren elkarrekin. Denbora otoitzean iragan. Otoitzean hasi. Egunak eta gauak lanean eta otoitzean zeneramatzan.

otoitz egin Ik. errezatu; otoiztu 2. Zeruko Amari otoitz egin diezaiogun. Egin behar diegu otoitz aingeruei eta santuei. Martiri santuak, otoitz egizue gure alde. Otoitz egiteko era. Otoitz eginaz eta mezatara joanaz. || Eman zen belauniko eta egin zuen otoitz labur bat. Ez da asko elizan otoitz eta kantu egitea. Barkamena irabazteko egiten den azken otoitza.

otoitzez adb. Otoitzean. Jesus maitea, otoitzez nago gurutzearen oinean. Otoitzez nagokizu.

otoitz ordu, otoitz-ordu Batez ere pl. Eliza katolikoan, eguna zatitzen den une jakin bakoitzari dagozkion otoitzen multzoa. Ik. ordu 4; bezpera2; matutia; gorespen 2; konpleta; prima1 4. Bezperak eta gainerako otoitz orduak.

otoitzaldi

iz. Otoitz egiten den denbora; otoitz egitea. Otoitzaldi luzeetan egoten zen. Ordu jakinetan elizara igotzen ziren, otoitzaldia egitera. Otoitzaldia hasteko.

otoizgile

iz. Otoitz egiten duen pertsona. Aita Eusebe, otoizgile handi hura. Ignazio, euskaldun guztien ohorea, zeruetan izan zaitez, otoi, gure otoizgilea.

otoizka

1 adb. Otoitz egiten, otoitzean. Besoak zabalik otoizka. Otoizka zaudete, Jainkoa nahiz ospatu.

2 adb. Ipar. Erreguka. Banatorkizu otoizka fabore galdez.

otoizketa

iz. g.er. Otoitza, otoitzaldia.

otoizlari

iz. Otoizgilea. Emakume ona eta zintzoa, otoizlari zuhurra.

otoizleku

iz. Otoitz egiteko lekua. Ik. otoiztegi. Larunbatean, hiritik kanpora atera eta ibai ondora joan ginen, han juduen otoizleku bat zegoela uste baikenuen.

otoiztegi

iz. Otoitz egiteko prestaturiko tokia; bereziki, etxe batzuetan, otoitz egiteko edo meza emateko prestaturiko gela. Elizetan eta beste otoiztegietan. Jauregiko otoiztegian.

otoiztu, otoitz/otoiztu, otoizten

1 du ad. Batez ere Ipar. Arrenka eskatu, erregutu. Ignaziok otoizten ditu bakarrik utz dezaten. Jainkoa otoizten dugu, eman diezazkigun behar ditugunak. Otoizten zaitugu, Jauna.

2 du ad. (nor osagarririk gabe). Batez ere Ipar. Otoitz egin. Apaizek egunero otoiztu behar dute bezperetan.

otologia

iz. Med. Medikuntzaren adarra, belarria eta belarriaren eritasunak aztertzen dituena.

otondo

iz. Ogi apurra, ogi pusketa. Otondoak batu.

otondo belar, otondo-belar

iz. Baso landare ezpainduna, multzoetan bilduak dauden lore moreak ematen dituena (Stachys officinalis).

otordu

iz. Eguneko janaldi nagusietako bakoitza, gehienetan, mahaian eserita egiten dena. Ik. oturuntza; jatordu 2. Egunean otordu bakar bat baizik ez egitea. Beti lagunartean otordu goxoak eginez. Otordu polit bat eman zion langileari. Etxekoekin batera esertzen zen otorduetan. Otorduz kanpora jaten.

otorrinolaringologia

iz. Med. Medikuntzaren adarra, belarria, sudurra eta eztarria eta haien eritasunak aztertzen dituena.

otorrinolaringologo

iz. Med. Otorrinolaringologian espezialista den sendagilea.

otoz otoan

adb. Bizk. Ezustean, ustekabean. Gizarteko auziak ez dira etortzen otoz otoan.

otsagabiar

1 adj. Otsagabikoa, Otsagabiari dagokiona.

2 iz. Otsagabiko herritarra.

otsaihen

iz. g.er. Lupulua.

otsail

1 iz. Urteko bigarren hila, urte arruntetan 28 egun eta bisurteetan 29 egun dituena. Otsaileko gauetan. Otsaileko igandeetan. Otsaileko azken astelehena. Otsaileko izotzak. Otsailean, aldiz eguzkitan, aldiz sutondoan (esr. zah.).

2 iz. (Data adierazteko, -en atzizkia hartzen duela). Otsailaren 13a. Otsailaren bostean. Otsailaren bigarren egunean. || (Aposizioan, -k atzizkia hartzen duela eta zenbakia artikulurik eta kasu markarik gabe). Gaur, otsailak 25, asteartea. Datorren ostegunean, otsailak 20, izendatuko da epaimahaia.

otsalizar

iz. Arrosaren familiako zuhaitza, enbor luze zuzen eta leuna, eta hosto konposatuak dituena (Sorbus aucuparia).

otsein

iz. Morroia. Ugazaba eta otseina. Otsein eta neskameak.

otseindu, otsein/otseindu, otseintzen

du ad. Bizk. Zerbitzatu. Jauna bihotz osoz otseindu.

otseintza

iz. Morrontza.

otseme

iz. Otso emea.

otserri

iz. Otsoak bizi diren lurraldea. Atzerri, otserri (esr. zah.).

otso

iz. Ugaztun haragijalea, txakur handi baten antzekoa, mutur-zorrotza eta belarri-zuta, ilea gris iluna eta isatsa luze iletsua dituena (Canis lupus). Igortzen zaituztet ardiak otsoen artera bezala. Ardi galduak izango gara berriz ere otso harraparien artean. Otso amorratua. Otso goseak ardi otzan bihurturik. Otso larruz jantzitako ardia. Elkarrekin daude hor, pilaturik, otsoak ardiekin bezala, erabiltzen diren adizkiak eta sekula erabili ez direnak. Nor da gu bion artean etxean otso eta kanpoan uso? || Esr. zah.: Otsoa non aipa, han gerta. Otsoa artzain. Ororen ardia otsoak jan. Otsoa senar duenak, oihanera begira. Oihan orotan otso bana. Zer da mira, ardiak otsoari ihes ari badira? Etxean otso eta kanpoan uso. Otsoaren ihesi nenbilela, bat nendin hartzarekin.

otso belar, otso-belar 1 Anemona.

2 Lupu belarra.

otso lahar, otso-lahar Basarrosa mota. Ik. astoarrosa.

otsoko

1 iz. Otsokumea. Orain otsoko, gero otso.

2 iz. (Alegietan, izen berezi gisa). Otsokok esan zion Txanogorritxori (...).

otsokume

iz. Otsoaren kumea. Ik. otsoko. Otso zaharrak eta otsokumeak. Gisa honetan atzemandako otsokumeak askotan ikusi izan ditugu, otarretxo batean darabiltzatela herriz herri, atzitze sari eske.

otsoputz

1 iz. Ipar. g.er. Astaputza (onddoa).

2 iz. Ipar. g.er. Astakirtena.

otsotzar

iz. Adkor. Otso handia. Otsotzar gaizkileak ardi jabeak nahi baino gehiago agertzen dira.

ottawar

1 adj. Ottawakoa, Ottawari dagokiona. Ottawar agintariak.

2 iz. Ottawako herritarra.

otto

iz. Ipar. Adkor. Osaba. Elisabet, erran agur otto Joanesi!

otu, otu, otutzen

1 zaio ad. Batez ere Bizk. Bururatu. Eladi ikusi zuenean, otu zitzaion zerbait jazotzen zitzaiola. Une batean, beste bat naizela otu zait, zatitu egin da nire nortasuna. Ez dakit nola otu zitzaion ere gure Praiskuri andre harekin ezkontzea. Askotan otu zitzaidan nagusi zikoitz harengandik hanka egitea.

2 zaio ad. Gogoak eman. Otu zitzaion etxaguntza hura erosi behar zuela. Otutzen zaionean egingo du.

oturuntza

1 iz. Otordu oparoa eta bikaina. Eman zuen oturuntza handi bat; gonbidatu zituen bere haurrideak eta erresumako handikiak. Bataio ondoko oturuntza.

2 iz. Otordua. Ez zuten, alabaina, egunean oturuntza bat baizik egiten, hura eguzkia sartu ondoan. Beste edozein oturuntza bezalakoa izan zela afari hura. Oturuntza gozoa eta laburra eguerdi hartakoa!

oturuntzatu, oturuntza/oturuntzatu, oturuntzatzen

da ad. Ipar. Oturuntza egin. Beztitzen zela ongi eta oturuntzatzen hobeki. Goiz arrats ez zen isiltzen, oturuntzatzeko baizen.

otxan

adj. Adkor. Otzana.

otxandiar

1 adj. Otxandiokoa, Otxandiori dagokiona.

2 iz. Otxandioko herritarra.

otxin

iz. Zortzi erreal balio zuen diru zaharra; hamasei erreal balio zuen diru zaharra.

hogei otxineko Frantziako diru zaharra, 80 libera balio zuena; Espainiako diru zaharra, 80 pezeta balio zuena. Ik. ontzako urre. Bidaltzen zion hogei otxineko bat, erromesak eta legenardunak sokorritzeko. Hogei otxineko bat irabazten zuen hilabetean.

otxote

iz. Heg. Zortzi lagunek osaturiko abestaldea. Ik. zortzikote. Agure txapeldunak, zutik eta geldi, otxote bat kantatzera doanean bezala.

otzan

1 adj. Agintzen edo eskatzen zaiona, kontra egin edo muzindu gabe, baretasunez egiten duena. Ik. mantso. Bildots otzana. Emazte otzan, baketsu, euli bati ere gaitzik egingo ez liokeena. Bihotz otzan eta apalekoa. Hitzak zezenak baino otzanagoak baitira. Zorionekoak otzanak, lurraren jabe egingo baitira.

2 (Adizlagun gisa). Otzan-otzan erantzun zion.

otzandu, otzan/otzandu, otzantzen

da/du ad. Otzan bihurtu. Ik. bezatu. Piztiarik izuenak otzantzen ditu. Argia garbitu da, otzandu haizea.

otzantasun

iz. Otzana denaren nolakotasuna. Bildotsen otzantasuna. Hamargarrena, otzantasuna.

otzara

iz. Bizk. Otarrea, saskia. Bisigu eder bat zekarren otzaran. Buruan otzara banarekin. Galtzarbean itsasorako otzara zuela. Gizonak otzara estalkia jaso eta ogi zatia eman dio mutilari. Asto otzarak.

otzaragile

iz. Bizk. Otzarak egiten dituen eskulangilea.

otzarakada

iz. Bizk. Otzara baten edukia. Otzarakada bat atunekin zetorrela. Otzarakada guztia saldu arte.

otzaratxo

iz. Bizk. Otzara txikia. Otzaratxo bat, otzaratxo bi, arraina dator portura beti.

ou

interj. Ipar. Oinazea edo harridura adierazteko erabiltzen den hitza. Ik. ai; ene2 2.

output

iz. Ekon. Prozesu baten bukaera-elementua edo azken emaitza. Input/output taula.

oxala

interj. Baldinba. (Baldintzazko adizki irrealekin erabiltzen da). Ik. agian 2; baldinbaitere; ahal2. Oxala, hola mintzo balira! Oxala, banitu mila milioi bihotz! Oxala, ez banu egin behin ere.

oxidatu, oxida, oxidatzen

da/du ad. Kim. Oxigenoarekin konbinatu; oxido bihurtu. Ik. herdoildu; ugertu. Aireak metal gehienak oxidatzen ditu.

oxidatzaile

adj./iz. Oxidatzen duena. Bakterio hidrogeno-oxidatzaileak.

oxidazio

iz. Oxidatzea. Aditu batzuek uste dute zelulen oxidazioak sortzen duela Alzheimerra.

oxido

iz. Kim. Oxigeno atomo bat edo gehiago duen konposatua. Ik. anhidrido. Burdin oxidoa. Kaltzio oxidoa. Izadian metal gehienak oxido eran agertzen dira.

oxigenatu, oxigena, oxigenatzen

1 da/du ad. (Gai bati) oxigenoa erantsi.

2 (Era burutua izenondo gisa). Ur oxigenatua.

oxigenatze

iz. (Gai bati) oxigenoa eranstea.

oxigenazio

iz. Oxigenatzea. Hiritik urrun ibiltzea lagungarri da biriketako oxigenazioa hobetzeko.

oxigeno

iz. Kolore eta usainik gabeko gasa, gutxi gorabehera eguratseko airearen bostena osatzen duena (O; zenbaki atomikoa, 8). Oxigenoa nahitaezkoa da izaki bizi gehienentzat. Oxigenoak, hidrogenoarekin elkartuz, ura ematen du. Oxigeno molekulak.

oximoron

iz. Liter. Figura erretorikoa, ustez bateraezinak diren edo kontrako esanahia duten hitzak edo esapideak elkartzean datzana. «Gordelekura joan naiz nire egoera ikusgarriago egiteko»; "gordeleku ikusgarria", oximoron bitxia. Jatorrizkoan, poesia kontuetan gertatu ohi denez, are ederragoa da esaldia, "They are all listening for our silence", oximoron sotil horrekin.

ozale

iz. Heg. g.er. Txerri-jana.

ozar1

iz. Ipar. edo Zah. Txakurra. Ik. or. Ozar errabiatuak bezala.

ozar izar, ozar-izar Izar iheskor askoren agerpena.

ozar2

adj. Ipar. edo Jas. Lotsagabea. Seme ozarra eta lotsagabea duenak. Gezurti ozarrak. Kantu ozarrak. Ozarrek jo behar dute, ahulek jasan.

ozaraintar

1 adj. Ozarainekoa, Ozaraineri dagokiona.

2 iz. Ozaraineko herritarra.

ozarkeria

iz. Ipar. Lotsagabekeria. Lotsagabeko ozarkeriaz. Ez duzue Oxalderen bertsoetan herrarik usnatuko; ditxolariak behar duen ozarkeria doi hura, gehiagorik ez.

ozarki

adb. Ipar. Lotsagabeki. Ozarki mintzo dira, erakutsiz berek sinesten ez dituztenak. Karitatea idorki eta ozarki galdetzen duena. Ozarkiegi ari zirelako.

ozartasun

iz. Ipar. Lotsagabetasuna. Bere bizitzaren hasierako ozartasunak iritzia adierazteko ausardia handia ematen zion.

ozartu, ozar/ozartu, ozartzen

da/du ad. Ipar. Lotsagabetu. Txoriburua ozartzen hasi zen.

ozaztar

1 adj. Ozazekoa, Ozazeri dagokiona.

2 iz. Ozazeko herritarra.

ozeaniar

1 adj. Ozeaniakoa, Ozeaniari dagokiona. Ozeaniar uharteak.

2 iz. Ozeaniako herritarra.

ozeaniko

adj. Ozeanoarena, ozeanoari dagokiona. Lurrazal ozeanikoa.

ozeano

iz. Lurrazalaren eremu handia, ur gaziz osatua dagoena; eremu hori banatzen den zati handietako bakoitza. Ik. itsaso. Ozeanoaren hondoan. Ozeano Atlantikoa. Indiako ozeanoa. Ozeano Barea.

ozeanografia

iz. Ozeanoak eta itsasoak eta bertan bizi diren izakiak ikertzen dituen zientzia. Ozeanografia azterketak.

ozeanografiko

adj. Ozeanografiarena, ozeanografiari dagokiona. Museo ozeanografikoa.

ozelo

1 iz. Zool. Artropodoen eta intsektuen begi bakuna.

2 iz. Zool. Begi itxurako kolorezko orbana, intsektu askotan, arrainetan, hegaztien lumetan edo ugaztunen ilean agertzen dena. Itxura gaiztoa ematen dioten sei ozelo beltzeko tximeleta daukat begien aurrean, marroia eta horia.

ozelote

iz. Katuaren familiako ugaztun haragijalea, Amerikako erdialdeko eta hegoaldeko lurraldeetan bizi dena eta bere ile gorrixka orbandunagatik oso aintzat hartua dena (Felis (Leopardus) pardalis). Ozelote larrua.

ozen

1 adj. Hotsez edo hotsa ateratzen duten gauzez mintzatuz, ongi edo argi edo indar handiz entzuten dena. Oihu ozenak. Joare ozena. Etxeberrik mintzo ugaria du, baina ez, beharbada, behar bezain ozena eta zolia. Haien mintzoa, tupiki ozen eta txilin burrunbaria bezala, iraupen laburrekoa izango da. Marrurik ozenenak ez dira beti saminenak. Erdaldunen "enbido" eta are "hordago"-ari "eduki" ozena botea zion Larramendik.

2 adj. Irud. Ez dela hitz ozen eta esaera apainen adiskidea. Ez zitzaion atsegin Orixeri erromantikoen bigunkeria ozena. "Rozinante", izen ozena eta ederra, bere ustetan.

3 (Adizlagun gisa). Ik. ozenki. Ozen eta argi mintzatu.

4 adj. Hizkl. Ahotsez mintzatuz, kontsonante huts eta bokal hutsen artekoa dena. /l, r, m, n/ ozenak dira.

ozendu, ozen/ozendu, ozentzen

du ad. Ozen edo ozenago bihurtu. Bere ahotsa ozenduz.

ozenki

adb. Ozentasunez, ongi entzuteko moduan. Ik. ozen 3; goraki. Ozenki deitzen zaitu. Hori esan ondoan, oihu egin zuen ozenki: "Lazaro, zatoz kanpora". Ozenki mintzatu, aldarrikatu. Argi, garbi eta ozenki aditzera emana.

ozentasun

iz. Ozena denaren nolakotasuna. Tronpetaren ozentasuna.

ozka iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, ozka-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, forma hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. hozka].

ozono

iz. Kim. Oxigenoaren aldaera, molekulak hiru oxigeno atomoz osatuak dituena (O3). Eguratseko ozono geruza.

ozpin

1 iz. Ardoaren, sagardoaren eta kidekoen hartzitzetik sortzen den isurkari mingotsa, janari batzuk prestatzeko, edo barazkiak-eta ontzeko erabiltzen dena. Ozpinetan bustia. Ozpinetan jarri. Ozpinetako piper berdeak gordinik jateko.

2 iz. Irud. Hemen ere badario Chaplin-i, betiko gatza eta ozpina. Baina noiz arte jasango du irakurlearen ahoak ohi duen eztiaren ordez irentsarazi nahi diogun ozpina? Ozpinezko hitzak.

3 adj. Hitz zorrotz eta ozpinak.

ozpin-euli Euli mota txiki eta gorri-beltza, ozpintzen edo garrazten hasitako fruituez elikatzen dena (Drosophyla melanogaster).

ozpin-olio Ozpinez eta olioz egiten den saltsa, hainbat janariren ongailu edo bizigarria. Tomatea ozpin-oliotan.

ozpindu, ozpin/ozpindu, ozpintzen

1 da/du ad. Ozpin bihurtu. Ik. mindu 3. Ontzi erdi hutsak ardoa ozpintzen du. || Irud. Tira, ez hadi ozpindu.

2 (Era burutua izenondo gisa). Gizon bero, bizi, ozpindua, baina adiskide leiala. Bere mihi ozpinduaz.

ozpinkeria

iz. Izaera ozpindua duenari dagokion esatea edo egitea; garrazkeria. Ozpinkeriaz erantzun.

ozpinontzi

iz. Sukaldean erabiltzen den ozpina edo jatorduetan mahaian erabiltzen dena gordetzeko ontzia.

ozpintsu

adj. Ozpinez, garraztasunez betea. Ahapaldi ozpintsuak.

ozpintze

iz. Ozpin bihurtzea. Ozpintze prozesua bakterio azetikoek eragiten dute.

ozta

1 adb. Ia ez; zailtasun handiz. Ik. doi-doia. Ozta ulertzen dugun mordoiloa. Ozta dabiltza zutik. Ez da, edo ozta, bat edo beste izango da, gaixoren bat ez bada, konfesa ezin litekeenik hilean behin. Lehen ozta ezagutzen zen gure artean mahatsardoa. Jateko adina ozta irabazteko. Bi orduko bizia ozta gelditzen zait. Zintzoa ozta salbatzen bada, bekatari honezaz zer izango da? Crautik ozta barreiatu da haren izena.

2 adb. (Aipatzen diren bi ekintzaren arteko berehalakotasuna adieraziz). Bezain laster. Hontzak ihes egiten du argiagandik; ozta agertzen da egunsentiaren argitasuna, ezkutatzen da teilatuetako zuloetan. Amaren sabeletik ozta da agertzen, negar eta garrasiz bertatik da hasten.

ozta-ozta ozta-ren indargarria. Ik. justu-justu. Antzinagokoen berririk ozta-ozta iritsi da geureganaino. Agureak ozta-ozta zeraman egur sorta. Ez bizarra moztu, ez gosaldu, jantzi ere ozta-ozta. Ozta-ozta zutik egonaz.

oztibartar

1 adj. Oztibarrekoa, Oztibarreri dagokiona.

2 iz. Oztibarreko herritarra.

oztin

adj. g.er. Urdina.

oztopagarri

1 adj. Oztopatzen duena. Balioak hautemateko eta barneratzeko zer den lagungarri eta zer oztopagarri.

2 (-en atzizkiaren eskuinean, artikulurik eta kasu markarik gabe). Testuaren sinesgarritasunaren oztopagarri gerta daitekeelakoan.

oztoparazi, oztoparaz, oztoparazten

du ad. Oztopatzera behartu, behaztoparazi. Haren oin garbi eta lotu gabeak oztoparazteko.

oztopatu, oztopa, oztopatzen

1 da ad. Oztopo egin, behaztopatu. Bidea zabalagotu didazu eta nire oinak ez dira oztopatu.

2 du ad. Zerbaiti oztopoak jarri. Ik. eragotzi; enbarazu egin; destorbatu. Eta hortik sortzen dira eztabaidak eta liskarrak; eta hauek Jainkoaren eta hurkoaren maitasuna oztopatzen dute.

oztopo

iz. Bidea ixten duen gauza; zerbait egiteko eragozgarria. Ik. estropezu; behaztopa 2; enbarazu; eragozpen; traba; destorbu. Oztopo ikaragarria jartzen zaigu bide erdian. Badaki oztopo horren gainetik jauzi egiten. Nolako trabak eta oztopoak aurkituko zituen bere bidean, ez da gaitz igartzen. Aldi luze bezain tristea ezagutu dugu batzuek, debekuz eta oztopoz betea. Pixka bat saiatzen bazara, ez duzu gero oztoporik izango. Eta Jainkoak barka diezaiola, fede santuari oztopo ipini dion honi.

oztopo egin Estropezu egin, behaztopatu. Ik. oztopatu. Geuk ere berriz ez dezagun lehengo harrietan beretan, behin eta berriro, oztopo egin. Besteren batek ere egin dezake oztopo harri horretan.

oztopo lasterketa, oztopo-lasterketa 1 Atletismoko proba, ibilbidean jarririko hesiak eta putzua gaindituz egiten dena. Arratsaldean, 2.000 eta 3.000ko oztopo lasterketak jokatuko dira.

2 Zaldi gaineko lasterketa, ibilbidean jarririko hesiak eta putzua gaindituz egiten dena.

3 Irud. Taxuzko narrazio bat atontzea oztopo lasterketa bat da.

oztopobide

iz. Oztopo egiteko bidea edo zergatikoa. Inolako oharrik ez daukalarik, aurkituko du irakurleak franko eragozpen, hizkuntzaren aldetik oztopobiderik ez duela ere.

Oharra: azken eguneraketa 2019-07-09

  • Euskaltzaindia - Real Academia de la Lengua Vasca - Académie de la Langue Basque
  • Plaza Barria, 15. 48005 BILBO
  • +34 944 158 155
  • +34 944 158 144
  • info@euskaltzaindia.eus
© 2015 Your Company. All Rights Reserved. Designed By JoomShaper