1.
(V-ple; Añ, Zam Voc),
lleba (V-ger)
Ref.:
X. Kintana Iker 10 (1997), 156.
.
Importancia.
"Importancia, kontuzko gauza, egokia [...], lebakoa" Añ. "Entidad" Ib."Martinek ez deutso horreri llebarik emoten" (V-ple) X. Kintana Iker 10 (1997), 156. "Zu trankil: etorri ez arren, horrek ez deuko llebarik" (V-ple) Ib. 156. "Kontu horrek deukon llebeagaitik ni ez ninteke arduratuko" Ib. 156.
Naza muturreraño joan eta an bira egiteari leba edo garrantzi aundia ematen zien arrantzaleak.
Eguzk RIEV
1927, 430n.
2.
lleba.
(Lo) que se lleva.
Llebarik gabe pisatuak dira guziak.
IBerg 250.
3.
lleba (
V-ger ap. A
).
"Cuidado"
A.
Utzagun Jaunaren altzo zabalean auzi orren lleba.
"Cuidado"
.
Or Poem 528.
Zuek zuen buruon lleba (ardura, arreta) izanik.
Zait Plat 106.
Norberak bere gogoz lleba izatea zekarren Sokrateren irakats-bideak.
Ib. 153.
"
Zeiñ ikutu esan, zeiñ ukutu esan, llebarik ezteutse emoten, sea que digan ikutu sea que digan ukutu, no les da cuidado"
A.
LEBA ETA BARE.
T'aldiz itxuraz izan nai-ta-re / azal batzagu leba ta bare, / ezkaude zigur palago guziz.
(Interpr?).
Inzag EEs
1915, 6.
LEBA-LEBA,
LLEBA-LLEBA.
"Lleba-lleba (AN-gip), onomat. de la fuerza creciente del mar" A. "Leba leba dator itxasoa (V-ger-m, G-azp), el mar viene creciendo de fuerza" Ib.
LEBAN (V-m ap. A).
A pulso.
"Leba (V-m), pulso. Leban jaso, levantar a pulso" A.