Euskaltzaindiaren Hiztegia

forma=jainkozko sarrera bakarrean aurkitu da.

jainkozko

adj. Jainkoari edo jainkoei dagokiena, Jainkoagandik datorrena. Jainkoa eta jainkozko gauzak maitatzen. Jainkozko izatea duena. Horra izate jainkozkoa, gugatik haragitua. Jesus, haur jainkozkoa. Betor zure jainkozko sua. Jainkozko argitan blai. Tabor mendian Jesus jainkozko edertasunean agertzean. Ezkonduen jainkozko biziera. Lurrean egin ahal daitekeen bizitzarik hoberena eta jainkozkoena eginez. Jainkozko neurtitzak. Hiru aldiz jainkozko, horra zer naizen: jainkozko, nire zer honek Jainkoagan duelako bere jatorria; jainkozko, nire gogamena Jainkoaren gogamenaren arabera taxutua izan delako; jainkozko, nire egintzetan Jainkoaren borondatea betetzen dudalako. Jainkozko bihurtu. || Ik. jainkozale. Oso emakume jainkozkoa zen.

Oharra: azken eguneraketa 2019-07-09

  • Euskaltzaindia - Real Academia de la Lengua Vasca - Académie de la Langue Basque
  • Plaza Barria, 15. 48005 BILBO
  • +34 944 158 155
  • +34 944 158 144
  • info@euskaltzaindia.eus
© 2015 Your Company. All Rights Reserved. Designed By JoomShaper