Euskaltzaindiaren Hiztegia

forma=erruki sarrera bakarrean aurkitu da.

erruki

iz. Norbait besteren gaitzak, nahigabeak edo zoritxarrak deitoratzera eta haietan parte hartzera bultzatzen duen sentimena. Ik. urrikalmendu; urrikalmen; urrikaltasun; urrikari. Erruki gabe jotzen duela. Bere anaiaren aldera errukia erakusteko. Errukiz beterik. Jainkoaren errukiz, bakean atseden har bezate.

erruki etxe, erruki-etxe Herri nagusietan, udalaren babespean, behartsuak zaintzeko egiten zen etxea. Ik. miserikordia2; ospitale 3. Erruki etxean hil zen. Erruki etxeko mojak. Atso-agureentzako erruki etxeak eta umeentzako eskolak egiten.

erruki izan 1 du ad. Errukitu. Behartsua izan arren, ez zuen erruki. Familia dut urruti, andreak ez nau erruki. Erruki haut, Katalin! Erruki ditut eroriak daudenak. || Munduak ez du errukirik dohakabeentzat.

2 da ad. (Dagokion osagarriak -en atzizkia hartzen duela). Hire ume eta emaztearen erruki nauk. Eskatzen diogu gure erruki izan dadila.

3 da ad. (Dagokion osagarriak -z atzizkia hartzen duela). Neure buruaz ni erruki ez banaiz. Nahi duzunaz erruki baitzara.

errukizko adj. Errukiorra. Ik. miserikordiazko; gupidatsu. Errukizko begi ederrak erakusten dizkio. Obra errukizkoa dela tristeak kontsolatzea.

Oharra: azken eguneraketa 2020-01-14

  • Euskaltzaindia - Real Academia de la Lengua Vasca - Académie de la Langue Basque
  • Plaza Barria, 15. 48005 BILBO
  • +34 944 158 155
  • +34 944 158 144
  • info@euskaltzaindia.eus
© 2015 Your Company. All Rights Reserved. Designed By JoomShaper