diskret
1.
(Urt IV 336),
diskreto.
Discreto, prudente; inteligente.
Persona diskretoen eta aditzen zaiotenen irudira.
Ber Doc 162r.
Ederrenen bardina / [...] / Da begitartez, eta / Diskret oboro ezina.
O Po 27.
[Bertze bortz birjinak] zuhurrak, diskretak eta modestak.
Tt Onsa 72.
Jende perestien eta diskretetan pratikatzen den bezala.
Tt Arima 58.
Gizon diskretoen juizioan.
Iraz 34.
Profetak / Handi eta miragarri, / Saindu bezain diskretak.
Monho 106.
[Oihenarten] burutapenak, orobat, ez dira nolanahiko izango, baizik, orduko hitzez esateko, diskret eta agudo.
MIH 241.
En DFrec hay 3 ejs. de diskret y uno de diskretu, meridionales.
2.
+diskretu.
Discreto (de una orden religiosa).
Anaia diskreten erranera urthe baten buruan errezibituko da [ordenan]
.
Harb 423s.
Egin ezazu zerbait Nagusi andiarekin, eztezala anbat esku, egun oro egiten deu diskretu berriak.
CartLib
129.