Euskaltzaindiaren Hiztegia

0

kargudun

iz. Kargu jakin bat duen pertsona, bereziki herri administrazioan. Herriko kargudunak. Elizan kargudun direnak. Ananias apaiz nagusia eta beste kargudun batzuk. Zama astunen azpian lanpeturik dabiltzan kargudunak. Kargudunak hautatzeko.

kargugabetu, kargugabe/kargugabetu, kargugabetzen

du ad. Norbait kargutik kendu. Bi buruzagi kargugabetu dituzte, genozidioan parte hartzea egotzita.

kargugabetze

iz. Norbait kargutik kentzea. Legebiltzarrak abiaturiko kargugabetze prozesua gelditzeko saioa egin zuen presidenteak.

kargulant

iz. Ipar. Karguduna.

kari

1 iz. g.er. Arrazoia, zergatikoa.

2 iz. Aldia, gertaera edo egintza jakin bati dagokion unea. Ik. abagune. Bertso hauek dira horrelako kari batean moldatu eta kantatu genituenak. Ez dut hemen isilean utziko kari hartan ene hurbilekoetan sentitu nuen familia zabal eta osoaren indarra.

3 postpos. (-en atzizkiaren edo artikuludun izen baten eskuinean). Dela eta, dela kausa. Gernikako bonbardaketaren kari egiten ari garen poema bilketa. Emazteen eguna kari, emazteen kontzertu bat antolatu zuten.

-en kariaz adb. Ipar. edo Jas. Dela eta, dela kausa. Haren kariaz: hura dela eta. Zure kariaz: zu zarela eta. Gaur guztiok gaizpide hartuko duzue nire kariaz. Ahaide hurbilekiko tratua ez da beti lagungarri izaten, hurbiltasunaren kariaz, kaltegarri baizik.

-en karietara adb. Ipar. -en kariaz. Gure elizaren ehun urte betetzearen karietara egin nituela bertso horiek.

kari horretara adb. Hori dela eta, okasio hori baliatuz. Hiri horrekin duen 40 urteko senidetza ospatzen ari da Angelu; kari horretara, Alemaniako zazpi artista ekarrarazi dituzte herriko bi arte galeriatara.

kariar

1 adj. Kariakoa, Kariari dagokiona.

2 iz. Kariako herritarra.

kariatide

iz. Emakume itxurako estatua, zenbait eraikinetan zutabe lanak egiten dituena. Egun tenpluan dauden kariatideak ez dira jatorrizkoak; jatorrizkoak bi museotan daude.

karie

iz. Txantxarra.

karies

iz. Txantxarra.

karikatura

iz. Norbaiten edo zerbaiten berezitasunak gehiegi nabarmenduz lortzen den irudikatze barregarria. Ik. irrimarra. Lehendakariaren karikatura. Karikatura egin.

karilloi

iz. Melodia bat jotzen duen kanpai multzoa, bereziki erloju bati, orduak jotzeko, atxikia dena. Karilloi bat "Gora bihotzak!" ari zen jotzen. Katedral zaharreko karilloiaren bost joaldi entzun nituen.

kariño

iz. Heg. Beh. Maitasuna, samurtasuna. Txakurrari kariño handia hartu dio.

kariñoso

adj. Heg. Beh. Amultsua, maitekorra.

kario

pred./adb. Ipar. eta Naf. Garestia. Polita nahi zuen, ona eta ez kario. Kario saldu. Kario kostatzen baita. Azukrea kario zelarik arras. Karioen hura dela azkenean merkeenik. || (Izenondo gisa). Pellok eta biok txartel karioenak erosi genituen.

kariotasun

iz. Ipar. eta Naf. Garestitasuna.

kariotu, kario/kariotu, kariotzen

da/du ad. Ipar. eta Naf. Garestitu. Bihia kariotu da. Ogia kario dezaten baino lehen.

karioxko

adb. Garestitxo.

karisma

1 iz. Jainkoak gizakiari ugari emaniko dohaina. Zalantzak ezinbestekoak dira ene gisako argi eta karisma berezirik hartu ez duen batentzat. Ez karismarik eta ez ikazkinaren federik ez dugun Kant-en ondoko batzuk.

2 iz. Norbaiten dohain berezia, ingurukoengan begirunea eragiten duena. Ez du horrelako talde baten buru izateko behar den karisma.

karismadun

adj./iz. Karisma hartu duena, karismaz hornitua. Gizon karismaduna. Ez naiz karismaduna eta oker egon naiteke.

karismatiko

1 adj./iz. Karisma duena, dohain berezia duena. Buruzagi karismatikoa.

2 adj./iz. Mugimendu katolikoez mintzatuz, karismei garrantzi berezia ematen diena. Mugimendu karismatikoa.

karistiar

1 iz. Hist. Antzinatean Euskal Herriko lurraldean bizi izan zen herri bateko kidea. Karistiarrak gaur egungo Bizkaian eta Arabako mendebaldean bizi ziren.

2 adj. Herri horrena, herri horri dagokiona.

karitate

1 iz. Bertute teologala, Jainkoaren eta lagun hurkoaren maitasunean datzana. Karitatearen bertutea. Karitatezko egintzak. Fedea, itxaropena eta karitatea. Karitate kartsua. Karitate handia duena da egiaz handi.

2 iz. Behartsuenganako eskuzabaltasuna. Basoa bete ur karitatez ematea.

karitateko alaba XVII. mendean Pauleko Bizentek sortu zuen kongregazioko lekaimea, ospitale, umezurztegi, txiro-etxe eta kidekoetan lanean aritzen dena.

karitatetsu

adj. Karitatea duena, karitatea erakusten duena. Bere anaia karitatetsuak: bere anaia eskuzabalak. Izan bedi zure jujamendua karitatetsua: izan bedi zure jujamendua karitatezkoa.

karkaba

1 iz. Lur azpian gertaturiko hutsune edo zulo baten eraginez, lur eremu bat erortzean sortzen den sakonunea.

2 iz. Pixa eta gorotza biltzeko zuloa. Karkaba lohi eta atsitua.

3 iz. Bi etxeren edo bi etxe ilararen arteko pasabide estua, berez, kalea ez dena.

karkaila

iz. Algara. Ik. karkara. Karkailak entzun zituzten. || Oilo lokaren karkaila.

irri karkaila, irri-karkaila Barre algara. Irri karkailetan zeuden denak.

irri karkailaz, irri-karkailaz adb. Karkailaz. Irri karkailaz abiatu zen.

karkailaz adb. Karkailaka. Karkailaz ari zen.

karkailaka

adb. Algaraka. Karkailaka irriz.

irri karkailaka, irri-karkailaka adb. Irri karkailaz.

kar-kar

onomat. Barrearen onomatopeia; algaraz, karkailaz. Kar-kar barre egiten. Oilo baten antzera kar-kar eta kar-kar hasi zitzaion. || Irriz kar-kar-kar zeudela.

karkara

iz. Algara. Ik. karkaila. Irri karkarak. Hura barre karkarari eutsi ezina! || Behorraren irrintzi karkarak. Eztul karkarak.

karkaraz adb. Karkaraka. Irri karkaraz.

karkaraka

adb. Algaraka. Zoro bat bezala, karkaraka ari beti. Irri karkaraka. Karkaraka irriz.

karkasa

iz. Teknol. Gailu bat edo mekanismo bat babesten duen estalki gogorra. Honelako kameretan, bobina, leiarra eta gainerako osagaiak karkasa baten barruan izaten dira eta, filma errebelatzeko ateratzen denean, karkasa hori hondatu egiten da. Ordenagailuaren karkasa.

karkaxa

iz. Arnasbideetan sortzen den muki modukoa, bereziki ahotik botatzen dena. Eztarri lehorretik ateratzen duen karkaxa bezalakoa. Lohitu zioten bere aurpegi eder hura beren karkaxa eta listu zikinekin.

karkaxaka

adb. Karkaxak jaurtiz.

karkemishtar

1 adj. Karkemishkoa, Karkemishi dagokiona.

2 iz. Karkemishko herritarra.

karlismo

iz. XIX. mendean Espainian sortu zen politika- eta gizarte-mugimendua, Karlos Espainiako erregegaiaren aldekoa. Foruzaletasunaren, karlismoaren eta klerikalismoaren babesle azaltzen da Gernikako Arbola.

karlista

1 adj./iz. Karlismoaren aldekoa; karlismoari dagokiona. Gipuzkoako soldadu karlista guztien agintaria. Karlista da. Karlistak eta liberalak. Fal Conde, karlisten buru zenak.

2 (Izenlagun gisa). Karlista mutilak. Lehenbiziko karlista gerratea.

karlistada

iz. Karlistaldia.

karlistaldi

iz. Karlista-gerratea. Lehen Karlistaldian.

karlo

1 iz. Ipar. Kardua.

2 iz. Ipar. Morkotsa. Gaztaina-karloa bezala, puntaz eta arantzaz betea.

karma

1 iz. Erl. Hinduismoan, izaki bizidun baten egite guztien multzoa, izaki horren ondorengo izateak baldintzatzen dituena. Aurreko bizitza batean eginiko bekatuak ordaintzen ariko da, inondik ere, eta beraren karma da hori.

2 iz. Erl. Hinduismoaren dogma nagusia, izaki bizidun baten egite guztiek izaki horren ondorengo izate guztietan ondorioa dutela dioena.

karmaniar

1 adj. Karmaniakoa, Karmaniari dagokiona.

2 iz. Karmaniako herritarra.

karmañola

iz. Ipar. Kalapita, istilua. Bazterrak triste dira; ez digu karmañola handirik ekarri aurtengo inauteriak.

karmeldar

adj./iz. Karmengo Amaren ordenakoa dena; Karmengo Amaren ordenako lekaide edo lekaimea. Aita Sebastian Atutxa, karmeldarra. Aita karmeldarren aldizkaria. Karmeldar olerkaria. Toledoko karmeldar komentuan. Karmeldar oinutsen mojategian.

karmen

iz. pl. Karmengo Ama Birjinaren egunaren inguruan egiten diren jaiak. Bakailao txapelketa, Santutxuko karmenetan.

karmin1

1 adj. Ipar. Garratza. Behazun karmina. Ahoan min duenari eztia karmin (esr. zah.). || Gogoeta karminak.

2 iz. Karmindura. Bihotzeko karmina.

karmin2

adj./iz. Gorri bizia. Elurrez eta karminez edertzen aurpegia.

karmindu, karmin/karmindu, karmintzen

da/du ad. Ipar. Garraztu, mindu. Urak karmindu ziren.

karmindura

iz. Ipar. Garraztasuna. Haren ahoa karminduraz betea da. Arimaren karmindura.

karmintasun

iz. Mingostasuna.

karnaba

iz. Txolarrearen familiako txori kantaria, moko-motza, buruan gorriune bat duena, eta luma ikusgarriak, beltzak eta horiak dituena (Carduelis carduelis). Ik. kardantxori; kardantxilo. Karnabaren kantua. Habia polita egiten du karnabak. Karnaba bat kaiolan.

karnata

iz. Beita. Karnata bizia amuan ipintzen.

karnazer iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, karnazer-ek euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, hitz hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. harakin].

karnazeru iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, karnazeru-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, hitz hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. harakin].

karnet iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, karnet-ek euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, hitz hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. nortasun-agiri; gidabaimen; txartel].

karniboro

adj./iz. Biol. Ugaztunez mintzatuz, letaginak oso garatuak, ebakortzak txikiak eta haginak haragia txikitzeko moldatuak dituena, batez ere haragiz elikatzen dena; (pl.) ugaztun horiek osatzen duten ordena. Ik. haragijale. Panda hartza, esate baterako, karniboroa da, baina ez da haragijalea, banbuz elikatzen da. Herbiboroen hestea karniboroena baino askozaz luzeagoa da.

karobi

iz. Kare bizia egiteko labea. Karobi edo labe gorietan. Karobi egurra. Karobi haga: karobiko hautsak astintzeko haga luze belarriduna. || Herri gutxi izango da Gipuzkoan, urtean karobi bat, txiki edo handi, egosiko ez duenik. Karobiak ere erretzen ziren soroak ongarritzeko.

karoteno

iz. Zenbait landaretan (bereziki azenario, tomate eta kidekoetan) eta zenbait animalia-ehunetan dagoen pigmentu gorrixka, A bitaminaren aitzindaria dena. Karotenoak oso kolore biziko barazkietan azaltzen dira.

beta-karoteno Klorofilarekin batera agertu ohi den karoteno mota. Gainera, beta-karotenoa, C bitamina edo selenioa bezalako antioxidatzaileetan aberatsa da.

karotida

iz. Anat. Odola burura eramateko, lepoaren alde bakoitzean dauden bi arterietako bakoitza. Karotiden taupadak sentitu nituen lepoko azalaren azpian. Leherturiko jostailuaren zati batek karotida arteria ebaki ondoren odolusturik hil zen.

karpa1

iz. Ur gezetako arraina, berdexka gainaldean eta horixka azpialdean, bizkar hegal bakarrekoa, aho txikia eta ezkata handiak dituena, jateko ona (Cyprinus carpio). Ik. zamo.

karpa2

iz. Ehunezko, larruzko edo plastikozko etxola moduko egitura, leku batetik bestera eraman daitekeena. Areatzako karpan, Poesiaren jaia ospatuko dute hilaren 16an. Ekitaldi nagusia gaueko kontzerturako egokitutako karpa erraldoian egin zuten. Zirku erraldoi bateko karpa baten pare.

karpelo

iz. Bot. Landare loredunen ginezeoa osatzen duten hosto eraldatuetako bakoitza. Hostazuriaren ginezeoak 2-3 karpelo ditu.

karpeta

iz. Heg. Paper zorroa. Datu interesgarriak karpetetan gordetzen zituen. Folioz beteriko karpeta lodia.

karpoforo

iz. Mikol. Esporak, sortzen direnetik askatu arte, babesten dituen eta horiek barreiatzea errazten duen egitura. Boilur beltzaren karpoforoa puxika itxurakoa da.

karraderan

adb. Bizk. Korrika.

karra egin

du ad. Bizk. g.er. Laster egin.

karraio iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, karraio-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, forma hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. garraio].

karraka1

1 iz. Altzairuzko lanabesa, ildo modukoak edo pikorrak dituena, metalak edo zura higatzeko, berdintzeko edo leuntzeko erabiltzen dena. Ik. lima1. Karraka larria: ildo edo pikor handiak dituena. Karraka xehea: pikor edo ildo txikiak dituena. Karrakaz igurtziz leundu.

2 iz. Karrakatzea; karrakatzean ateratzen den hotsa. Karraka txiki bat aski da, herdoildura arin bat kentzeko. Belarri-nekagarri den karraka.

karraka2

adb. Bizk. Lasterka. Ik. korrika1. Karraka irten behar izan dugu.

karrakada

iz. Karraska, hots idorra.

karrakailu

iz. Karrakatzeko lanabesa. Paleolitoko harrizko karrakailua.

karrakarazi, karrakaraz, karrakarazten

du ad. Karrakatzera behartu. Justin ministroak karrakarazi zion Martinari, burdinazko orrazi batekin, oraino hezurren gainean zegoen haragia.

karra-karra

1 onomat. Karrakatzean ateratzen den hotsaren onomatopeia. Jorraiarekin karra-karra ari naizela.

2 onomat. Belearen eta kidekoen karrankaren onomatopeia. Eskinosoak karra-karra egiten du.

karrakatu, karraka/karrakatu, karrakatzen

1 du ad. Gauza gogor batez gainalde bat indarrez igurtzi, hura berdintzeko edo leuntzeko, edo bertan atxikia dagoena kentzeko. Zaurietako zorne usaindua baxera mutur batekin karrakatuz eta kenduz. Burdina herdoildua karrakatu. Azpila karrakatu, hondarrak kentzeko.

2 du ad. Gainalde bat karrakaz igurtzi, higatzeko edo leuntzeko.

karrakela

iz. Itsas barakuilua, harkaitzetan bizi dena, jateko ona (Littorina sp.). Ik. magurio. Lanpernak eta karrakelak jaten.

karramarro

1 iz. Gorputza luzanga edo biribil-antza duen hamar oineko krustazeoa (Astacus sp., Carnicus sp. eta Pachygrapsus sp.). Ik. amarra2; hamarratz. Harkaitzetan karramarroak harrapatzen. Karramarroaren ibilera. Gazteak errekara joan dira, karramarroak harrapatzera.

2 iz. Burdinazko tresna horzduna, ibai hondotik hondarra eta zaborrak ateratzeko erabiltzen dena.

3 iz. Burdinazko are mota handia, higi daitezkeen 7 edo 9 hortz kakotu dituena.

4 iz. (K larriz). Zodiakoko konstelazioa. Ik. cancer 1. Uztai antzeko izar-gerrikoa ageri baita hamabi izar mordorekin: Aharia, Zezena, Bikiak, Karramarroa, Lehoia, Birjina, Balantza, Eskorpioia, Sagitarioa, Kaprikornioa, Akuarioa eta Arrainak; han ikusten nuen guztia batean.

5 iz. Zodiakoa banatzen den hamabi zatietako laugarrena, eguzkia Cancer konstelazioaren aurrean ikusten den aldiari (ekainaren 21etik uztailaren 22 artekoari) dagokiona; zati horri dagokion ikurra. Ik. cancer 2.

karramarroztatu, karramarrozta, karramarroztatzen

du ad. Karramarroaz ibai edo kai hondoa garbitu. Ik. dragatu.

karramixka

iz. Ipar. Harramazka.

karramixkatu, karramixka/karramixkatu, karramixkatzen

du ad. Ipar. Harramazkatu.

karranka

1 iz. Gurdi, orga eta kidekoek, higitzean, egiten duten hots zoli, bizi edo ezatsegina. Ik. kirrinka; kurrinka 4. Itzulpen honetako hizkerari leku malkarretan barrena dabilen gurdi zahar negartiari baino kurrinka eta karranka gehiago dario. Orga zaharrago, karranka handiago (esr. zah.).

2 iz. Beleek eta antzeko hegaztiek egiten duten oihua. Hain zikina da belea, hain karranka itsusia du!

karrankaz adb. Karranka eginez. Munduko bele guztiak han aditu daitezke karrankaz. Antzarak doaz karrankaz.

karrankari

adj. Karranka egiten duena. Ik. kirrinkari. Mendi gurdi karrankaria.

karranpa

iz. Arranpa. Karranpek ez zidaten lo egiten uzten.

karrantzar

1 adj. Karrantzakoa, Karrantzari dagokiona.

2 iz. Karrantzako herritarra.

karrasi iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, karrasi-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, forma hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. garrasi].

karraska1

iz. Apurtzen edo lehertzen den zerbaiten hots idorra. Ik. kraska. Ihurtzuri karraska batek. Zure hezurrek karraska eginen dute.

hortz karraska, hortz-karraska Hortz-haginek elkarren kontra jotzea. Ik. karraskots. Negarra eta hortz karraska izango dira han. Amorruak hortz karraska eragiten zidan.

karraskan adb. Zarata handia eginez. Goibeltzen da zerua eta laster ihurtzuria karraskan abiatzen. Etxeen erdiak karraskan doaz lurrera.

karraska2

iz. Ipar. Oldarra. Karraska gorrian ari zaizkigu ezkontzen gure gazteak.

karraskan adb. Bizi-bizi, oldar bizian. Bagoaz karraskan mendi mazela bati goiti. Lanean ari zen karraskan. Aldi hartan Urepeleko ostatuetan izaten ziren, bi trago eginez gero, bertsotan hasten zirenak karraskan.

karraskada

iz. Bizk. Karraska. Tranbiak, errailetan zehar, karraskada latzak eginaz.

karraskarazi, karraskaraz, karraskarazten

du ad. Karraskatzera behartu. Jainkoak ihurtzuria karraskaraziko du zuen buruen gainera.

karraskari

1 adj. Karraskatzen duena. Zetazko paper karraskarian bildua.

2 adj./iz. Ugaztunez mintzatuz, beti haziz doazen ebakortzez horniturik dagoena; (pl.) ugaztun horiek osatzen duten ordena. Ik. marraskari. Sagua karraskaria da. Harrapari gutxiago dagoenez, karraskariak ugaritu egin dira.

karraskatu, karraska/karraskatu, karraskatzen

1 du ad. Hortz-haginez mintzatuz, elkarren kontra jo. Ik. klaskatu 2. Bekatariak hortzak karraskatuko ditu. || Hortzen artean karraskatu.

2 da/du ad. Hautsi. Ik. kraskatu. Zangoak karraskatu zizkioten.

3 du ad. Hozkada txikiz, zati txikiak kenduz, poliki-poliki jan edo higatu. Ik. marraskatu1.

4 (Era burutua izenondo gisa). Hezur karraskatuak.

karraskatze

iz. karraskatu aditzari dagokion ekintza. Ez da aditzen marrurik, hortzen karraskatzerik eta auhenik baizen (Ik. hortz karraska).

karraskila

iz. Rhamnaceae familiako zuhaixka bizikorra, fruitu beltzak ematen dituena (Rhamnus alaternus). Odol kolpearentzat behar omen da edan karraskila ura.

karraskots

iz. Karraska, karraskatze hotsa. (Batez ere hortz karraskotsa edo hortzen karraskotsa bezalako esapideetan erabiltzen da). Ik. hortz karraska. Han izango da negarra eta hortzen karraskotsa.

karraspio

iz. Symphodus motako arraina, kolore ugariz apaindutako gorputz zapala duena eta itsasertzean bizi dena (Symphodus (Crenilabrus) sp.).

karratu

1 adj. Lauki formakoa. Eta hiria karratua zen, eta haren luzetasuna zen hainbat nola zabaltasuna.

2 iz. Mat. Lau aldeak berdinak eta lau angeluak zuzenak dituen laukia. Ik. koadro. Orri batean, karratu bat eta haren diagonala marraztu zituen. Karratuaren azalera.

3 iz. Mat. Zenbaki batez mintzatuz, zenbaki hori bere buruarekin biderkatzean lortzen den emaitza. Ik. erro karratu. 2ren karratua 4 da, eta 3rena, 9.

4 adj. Mat. (Azalera-unitateetan, metro, zentimetro eta kideko hitzen eskuinean, lau aldeak metro (zentimetro...) batekoak dituen lauki baten azalera adierazteko). Ik. koadro 4. Hogei metro karratuko gela.

karrera

1 iz. Heg. Unibertsitateko ikasketak. Zuzenbide karrera: Zuzenbide ikasketak.

2 iz. Heg. Herri-erakunde batean oposizio edo lehiaketa bidez lortzen den lanbidea. Karrerako funtzionarioak.

karrera egin 1 Heg. Unibertsitateko ikasketak egin. Ni ordurako karrera egiten ari nintzen, Madrilen. Seme-alabarik ez diat, eta hiltzen naizenean, heuretzat nahi diat farmazia hau; horretarako, baina, karrera egin beharko huke.

2 Heg. Lanbide edo jarduera batean ibilbide arrakastatsua egin. Enpresari ospetsu batek begiz jo eta kontratua eskaini zidan frantses kantari gisa karrera egiteko.

karrerista

iz. Heg. g.g.er. Txirrindularia.

karrete

iz. Heg. Argazki pelikula biltzeko bobina. Ik. txirrika. Zuri-beltzeko karrete hau errebelatu nahiko nuke.

karretera iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, karretera-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, hitz hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. errepide].

karretila iz. [Oharra: Euskaltzaindiak, karretila-k euskara idatzian izan duen erabilera kontuan harturik, hitz hori ez erabiltzea gomendatzen du; ik. eskorga].

karrika

1 iz. Ipar. eta Naf. Kalea. M. de Ratisbone karrikan. Azkaineko karriketan. Karrikaz karrika dabiltza. Karrika-bazter batera.

2 iz. Ipar. eta Naf. Kalea, baserria ez dena. Azkaineko karrikan kasik, Azkubeko jauregia hamaseigarren mendekoa da.

karrika buru, karrika-buru Kalearen muturra. Karrika-buruan, harresi gorrixka lodi batean irekitzen den ate bat dago. Karrika buruan, ardi multzo bat ederra agertu zen.

karrika dantza, karrika-dantza Biribilketa. Gero, karrika-dantzan sartzen dira pilota-plaza berrian.

karrika egin Kale egin, huts egin. Ateraldi honetan ez dute karrika egin, azeri bat hil dute.

karrikaratu, karrikara/karrikaratu, karrikaratzen

da/du ad. Ipar. eta Naf. Kaleratu. Orotara 32 liburu karrikaratu ditugu. Aipaturiko berripapera erdara hutsean karrikaratu da.

Oharra: azken eguneraketa 2019-07-09

  • Euskaltzaindia - Real Academia de la Lengua Vasca - Académie de la Langue Basque
  • Plaza Barria, 15. 48005 BILBO
  • +34 944 158 155
  • +34 944 158 144
  • info@euskaltzaindia.eus
© 2015 Your Company. All Rights Reserved. Designed By JoomShaper