Euskaltzaindiaren Hiztegia

forma=txapel 2 sarreratan aurkitu da.

txapel

1 iz. Artilezko buru estalki biribila eta zapala, atal bakarrekoa, askotan beltza. Ik. bonet. Txapela jantzi, erantzi, kendu. Txapel urdin bigun handi bat. Agur txapelarekin eginaz.

2 iz. (Lehiaketa batzuetan, bereziki euskal kiroletan, garaile gertatzen denari ematen zaiona). Ik. txapeldun; txapelketa. Atanok jokatu eta hor kentzen dio txapela. || Uzkudunek Europako txapela ekarri du.

3 iz. Ipar. edo Zah. Kapela.

4 iz. Perretxikoen gaineko atala, txapel itxura duena. Onddo beltzaren txapela marroi antzekoa izaten da beti.

5 iz. (Zenbait esapidetan). Bururik ez duenak txapelik behar ez. Bururik ez eta txapela nahi.

goru

iz. Iruteko erabiltzen den tresna, makila gisakoa, goian iruteko gaia jartzeko atal bat duena. Ik. ardatz; kilo2. Gorua gerrian jarrita. Trangatzen hasi eta goruan jartzerainoko lanetan.

goru buru, goru-buru Goruaren goiko aldea, kirrua biltzeko erabiltzen dena.

goru txapel, goru-txapel Goru burua estaltzen duen apaingarria, txapel itxurakoa. Goru txapela, zilarrezko hariz apaindua.

Oharra: azken eguneraketa 2019-07-09

  • Euskaltzaindia - Real Academia de la Lengua Vasca - Académie de la Langue Basque
  • Plaza Barria, 15. 48005 BILBO
  • +34 944 158 155
  • +34 944 158 144
  • info@euskaltzaindia.eus
© 2015 Your Company. All Rights Reserved. Designed By JoomShaper