forma=oinaze sarrera bakarrean aurkitu da.

oinaze

1 iz. Mina, bereziki bizia. Buruko min hura, hortzetako oinaze hura. Ikusi zuen, orduan, zer oinaze eta laido handiak jasan zituen. Ezin jasanezko oinazeak. Zenbat atsekabe eta oinaze hartu zuen. Gizonari hozka egin eta oinaze handiak ematen zizkion. Haur egiteko neke-oinazeekin ama berehala hil zen. Oinazez beterik hil zen. Nigatik odolezko izerdiak eta oinazezko negarrak isuri zenituen. Gaitz eta oinazepean bizi gaitun, neska. || Infernuko oinazeak. Martirien oinazeak.

2 iz. Nahi bizien edo grinen aseezinak sortzen duen atsekabea. Lurreko oinaze eta atsekabe guztiak. Ama Birjinaren oinazeak. Inoren negarrak arinduko ez duen oinaze gordin errukigabea. Neure oinaze-lagunengana sentitzen nuen urrikia.

oinaze-min pl. Oinazea eta mina; oinazeak eta minak. Kalbarioko zure oinaze-minak.

oinazetan adb. Oinazez. Ni hemen oinazetan utzirik.

oinazez adb. Oinazea duela, oinazea jasaten. Ik. minez. Oinazez zegoen ama, alboko minez. Oinazez dauden guzti-guztiei laguntzea.

Oharra: azken eguneraketa 2020-07-08

  • Euskaltzaindia - Real Academia de la Lengua Vasca - Académie de la Langue Basque
  • Plaza Barria, 15. 48005 BILBO
  • +34 944 158 155
  • +34 944 158 144
  • info@euskaltzaindia.eus
© 2015 Your Company. All Rights Reserved. Designed By JoomShaper